Oyunculuğa başladığım yıllarda hiç bir nasihatine kulak asmadığım gibi, şu sözünü de göz ardı etmişim babamın;

‘Aman oğlum, arşiv yap kendine.’

Şimdi öyle pişmanıkm ki...

Onca oyundan elimde kalan iki üç resim, bir de zamanında gazeteden kesip kitap arasında unuttuğum bir kaç yazı.. Oysa bir oyun fotoğrafına bakınca neler hatırlıyorsununz. Düşünsenize bazan yüzlerce kez tekrarlamışsınız fotoğraftaki o anı. Turnelerde, farklı sahnelerde. Bir resimle anadolu turnesi yaparsınız hayalinizde...

Özlüyor insan geçmişini. Geriye dönme arzusu değil de, kaybolmasın istiyor yaşananlar...

Ben de elimdekilerle idare ediyorum işte.

1993 Gizli Oturum..  Prova ve oyunda  Ayda Aksel, ben ve  Cevza Şipal

1993. ‘Ölüm Tuzağı’ Şerif Sezer, ben, Erdoğan Ersever. Ölüm Tuzağı’ nı oynadığım günlerde babam öldü. Ölümünden önceki iki hafta, Ankara Hacettepe hastanesi ve İstanbul Atatürk Kültür Merkezi arası mekik dokudum. Bir yanda oyun, öbür yanda yaklaşan bir ölüm, çaresizlik, kafamın içinde birbirine karışmış düşünceler.. offf, çok zor bi dönemdi.. Herkesin başına geliyor bunlar da... beni en çok üzen, bir arkadaşımın daha sonra bir sohbet esnasında, çevresindekilere, benim cenaze kaldırılırken içkili olduğumu söylemesiydi. Oysa bir gün önce iki oyun oynamış ve de yoldan gelmiştim babamı gömmeye. İçkiyi bırakalı da neredeyse iki yıl olmuştu. Beynimin içindeki aslan derin uykuda olmasaydı eğer ve de duysaydı bu sözleri, yeniden kükreyip komalık edebilirdi beni :)

1998.. 20 yıl sonra İstanbul’ da Cüneyt’ le karşılaşıyoruz.. Okuldan samimiyetim yoktu pek.. Hatta kerhen selamlaşanlardandık. Ama ikinci tanışmamız hoş oldu. Hayatımın en güzel çalışmasını yaptım. Nihat, Sema ve Ben.. Hayattaki gibiydik sahnede.. Saygılıydık ve de hep önceliği karşımızdakine sunma arzusundaydık. Bu nedenle de kimse hırsızlık yapmadı sahnede:) Sonra da Cüneyt Çalışkur kardeşim, benim ‘Sokağa Çıkma Yasağı’ adlı oyunumu sahneye koymuştu, İzmit Belediye Tiyatrosunda.

1982 Antep’ i hatırlayınca 1995 yılında orada çektiğimiz filimin bir gazete haberini buldum. On yönetmen on kısa film. Biz Ali Özgentürk’ le çalıştık. Resim net değil pek. Ama anı işte. Sumru zehirlenip hastane’ ye kaldırılmadan önceki sahnelerden biri bu.. Zavallıcık iki gün serum yemişti. Yalnız o değil bütün ekip. Bir tek yönetmenimiz ve ben kebapları yiyip zebellah gibi dolaştık  hastane koridorlarında :)

27 nisan yazıyor arkasında, 1982.  İki EfendininUşağı’ Bolu turnesi.. Asker dönüşü.. Rahmetli Turgut Savaş,  Dündar Müftüoğlu, İsmail İncekara, Ben ve rahmetli Suha Tuna.. 2. resim oyunun kulisi, ekibe Cem Kurtoğlu ve  Ahmet Uğurlu da katılmış

1993..Gizli Oturum. (Ayda Aksel, Cevza Şipal)

81.. Bir Yaz Dönümü Gecesi Rüyası. Oturanlar; Sıdıka Şenkan, Metin Belgin, Şerif Sezer, Kemal Bekir, bendeniz, Deniz Gökçer, Cem Kurtoğlu.. Ayaktakiler; Orhan Kurtuldu, Gökalp Kulan, Metin Beğen.

Aynı oyunda, sahne gerisindeki arkadaşlarım. O günlerden beri birlikteyiz.

Rahmetli Reşit Gürzap hoca, Aysun Aslan  ve rahmetli Melih Kibar’la  ‘İstanbul  Efendisi’ provası. (1983) Sahnedekiler Zekai Müftüoğlu, ben, Adnan Biricik, Meral Oğuz, İsmail İncekara, Şahin Çelik. Arka sırada dansçı arkadaşımız Sedef ve Kemal Topal.
 

 Mezun olduktan sonra oynadığım ilk oyun. 1979 - 80

 ‘Yeşil Papağan Limited’ Yazan ; Mehnet Baydur. 1994 - 95. Taksim Sahnesi. Resimdekiler; Cengiz Baykal, Aslı İktu, Özlem Güveli, Mümtaz Sevinç, Deniz Akel, Civan Canova

‘Eve Dönüş’ Sinema filmi. 2006. Yön: Ömer Uğur